Vorige publicatie Volgende post

Maak kennis met Ann Sunil, onze projectmanager ethisch ondernemen in India

Er zijn niet veel mensen die weten hoe betrokken Primark is bij de leveranciers en de fabrieken die spullen voor ons maken. We vonden dat dit het moment was om te laten zien wat voor geweldig werk onze teams ter plaatse doen in de landen waar de meeste van onze producten vandaan komen. Maak kennis met Ann Sunil, onze projectmanager ethisch ondernemen. Zij is de drijvende kracht achter het emanciperen en onderwijzen van fabrieksarbeiders en zorgt voor echte verandering voor de mensen achter de producten.

alt=

In ons interview met Katharine Stewart kon je lezen dat we de fabrieken van al onze leveranciers controleren voor ze producten voor ons mogen maken. Daarna bezoeken we ze ten minste een keer per jaar, maar we zijn ook op andere manieren bezig met onze fabrieken. In de fabrieken hebben we projectmanagers rondlopen. Zij verzorgen educatieprogramma's, emancipatie en ondersteuning van fabriekswerkers. Ann doet dat in heel India.

Het is in elk geval geen kleinigheidje, maar wat zijn precies Anns verantwoordelijkheden als projectmanager ethisch ondernemen? 'Mijn taak is om de werknemers in fabrieken van leveranciers mondig te maken. De fabrieken staan vooral in het zuiden van India. Ik help arbeiders uit lagere sociale en economische klassen te begrijpen wat hun rechten en plichten als werknemer in de fabriek zijn, en om ze te voorzien van de kennis die ze nodig hebben om hun rechten op te eisen en kansen te pakken.

Het werknemersbestand in de Indiase fabrieken is heel gevarieerd. Sommige arbeiders komen uit arme economische milieus, er zitten migranten bij en vrouwen voor wie dit hun eerste baan is. Allemaal factoren die mensen kwetsbaar kunnen maken als werknemer. Kwetsbaarheid kan ook voortkomen uit het feit dat iemand onervaren is omdat dit hun eerste baan is, of dat iemand een andere sociale status heeft', legt Ann uit.

Ann heeft een unieke baan, en we wilden graag weten hoe ze bij Primark en kledingfabrieken in het algemeen terechtgekomen is. 'Dat is een interessant verhaal', lacht Ann. 'Ik heb heel lang in de ngo-sector (non-gouvernementele organisaties) gewerkt en besloot toen dat ik mijn stempel wilde drukken op bedrijven omdat ze een belangrijke rol spelen bij sociale ontwikkeling. Ik had al veel tijd en energie gestopt in mijn passies en projecten. Toen zag ik de advertentie van Primark en ik had de juiste ervaring. Ik dacht dat Primark mij kon helpen die passie te behouden.

alt=
alt=

Met bijna 20 jaar werkervaring in de sociale sector is Ann een expert in haar vakgebied. 'Ik heb negentien jaar in de sociale ontwikkelingssector gewerkt, voornamelijk met ngo's. Mijn taak was altijd het managen van verschillende projecten met armoedeverlichting als doel. Ik heb met allerlei verschillende sociale groepen samengewerkt en steun verleend aan vrouwen, kinderen, tribale gemeenschappen en mensen met handicaps. Mijn werk was om deze groepen te helpen opbouwen, ze te emanciperen, te voorzien van training en ze te helpen bij het zoeken en vinden van werk.'

Voor klanten en werknemers van Primark is het lastig om een kledingfabriek te bezoeken, zeker niet in India. Daarom vroegen we aan Ann hoe het eigenlijk is om in zo'n fabriek te werken. 'De mensen achter de producten zijn hetzelfde als jij en ik. Ze hebben dromen en ambities die ze willen verwezenlijken. Je zou hun verhalen eens moeten horen. Ze willen hun gezin onderhouden of verder studeren. Ze vinden hun werk ook echt leuk, ze willen onafhankelijk zijn en doordat ze een inkomen hebben kan dat.'

Dat klinkt alsof in sommige fabrieken van onze leveranciers een gevoel van saamhorigheid leeft onder de arbeiders. Ann vertelt verder: 'In sommige fabrieken worden er festivals en feestjes georganiseerd. Deze vrouwen barsten van de energie. Daardoor voelen wij ons ook jong. Daar is echt een leuke sfeer. In de fabrieken wordt muziek uit Indiase films gedraaid en de mensen genieten van de programma's die we voor ze organiseren. Ze kijken er echt naar uit.'

Omdat Ann zoveel tijd doorbrengt in fabrieken wilden we graag van haar weten of ze ook wat vooroordelen over de arbeiders kan ontkrachten. 'Als je deze jonge vrouwen ziet, merk je dat ze hier wíllen zijn. Sommige ouders zijn zelfs van mening dat hun dochters veiliger zijn in de fabriek dan thuis. Geld verdienen is heel belangrijk voor ze. Zo worden ze onafhankelijk. We moeten af van het idee dat fabriekswerk altijd problematisch is. Dat is het niet. Als je naar de arbeiders kijkt, zie je dat zelf ook.'

alt=
alt=

Vertel eens iets over projecten waaraan je gewerkt hebt en die voor echte verandering gezorgd hebben? 'Dan moet ik meteen denken aan het project My Life. Tijdens dit programma leren we mensen over loon, werknemerscontracten, het ontwikkelen van communicatievaardigheden en de rechten van arbeiders. We leren mensen wat hun verantwoordelijkheden zijn, maar ook over gezondheid en hygiëne.'

'Voor veel van de arbeiders is dit hun eerste baan, dus het kan heel goed zijn dat ze niet weten hoe ze bijvoorbeeld vrij kunnen vragen. Daarom is het belangrijk dat ze weten hoe ze moeten communiceren, om de communicatie tussen collega's en managers te verbeteren, en om mensen te leren hoe je een nieuwe werknemer verwelkomt in de fabriek. We leren ze ook over hun rechten en verantwoordelijkheden. Veel arbeiders weten niet dat het belangrijk is om je aanstellingsbrief te lezen, te weten wat je contract inhoudt. Daarom proberen we de fabrieksmanagers en de arbeiders bij de programma's te betrekken. De managers moeten ook het gevoel hebben dat ze erbij betrokken zijn. We vinden teamwork belangrijk.'

'Een ander project dat we organiseren heet My Space. Dat gaat over effectieve communicatie en het welzijn van werknemers. Voor dit project selecteren we enkele managers die een goede band hebben met de werknemers en ze kunnen leren hoe ze het best met elkaar kunnen communiceren en elkaar kunnen ondersteunen in de fabriek. Dit project doen we samen met St John’s Medical College. Dokters trainen de medewerkers hoe ze effectief kunnen luisteren en communiceren. De arbeiders zien in dat dit project simpelweg over luisteren en zich openstellen gaat. Het is een heel nuttig project, we merken dat veel mensen gebruikmaken van deze service.’

Extra interessant aan het werk dat Ann en haar team doen, is dat het niet alleen om de mensen gaat die producten voor Primark maken maar ook om het verbeteren van het welzijn en manieren van werken voor iedereen in alle fabrieken. Maar wat gebeurt er eigenlijk als Ann en haar team vertrokken zijn? Hoe gaat het dan met de projecten?

alt=
alt=

'We zorgen er altijd voor dat zowel de arbeiders als de managers training krijgen. We hebben zelfs iets ontwikkeld dat we 'het trainen van trainers' noemen. Arbeiders waarvan we denken dat ze het kunnen, worden geselecteerd om trainingen in hun fabriek te geven, zodat de trainingen kunnen blijven doorgaan. Onze strategie is om de projecten simpel, schaalbaar en duurzaam te houden. De projecten zijn simpel en eenvoudig te begrijpen. We werken opstartproblemen weg en daarna standaardiseren we het project. Vervolgens kunnen we het uitbreiden.'

Om een idee te krijgen van de schaal van deze projecten vroegen we Ann hoeveel fabrieken ze regelmatig bezoekt, en hoe vaak ze ernaartoe gaat. 'We hebben projecten gehad in zo'n 24 fabrieken. We reizen regelmatig van de ene fabriek naar de andere om te kijken hoe het programma zonder ons loopt. We doen maximaal 130 bezoeken per jaar in 24 fabrieken. Er zijn iedere maand projecten.'

Tijdens het gesprek met Ann wordt het meer dan duidelijk dat verandering en verschil maken haar passie zijn. Hoeveel verandering hebben haar projecten gemaakt? 'De arbeiders kunnen nu hun stem laten horen bij het management. Eerst waren ze verlegen en durfden ze niet binnen te komen, maar na de projecten kunnen de arbeiders en de managers bij elkaar zitten en praten. De arbeiders vragen beleefd naar wat ze willen, naar sociale zekerheid en hun salaris. Daar willen ze graag meer over weten. Als dat geen empowerment is!

Een deel van de arbeiders is analfabeet of kan maar heel beperkt lezen en schrijven. Ann en haar team gebruiken spel om deze mensen dingen bij te brengen. Zo kan iedereen ongeacht opleidingsniveau meedoen. Er zijn verschillende lesmethoden, van groepsdiscussies tot rollenspellen en toneel.

alt=

Zijn er mensen die Ann bijgebleven zijn, die haar persoonlijk veranderd hebben door haar projecten? 'Er was een vrouw uit een minderheidsgroep – in India kun je door je geloof een minderheid zijn, en als je dan ook nog uit een arm milieu komt word je dubbel gediscrimineerd. Deze jonge vrouw had deelgenomen aan een van onze projecten en wilde nu graag actief worden binnen het programma. Ze had nog nooit eerder trainingen gegeven en we wisten niet hoe ze het zou doen, maar we wilden haar een kans geven.'

Ann gaat verder: 'Vorige week kwamen er een paar winkeldirecteuren op bezoek om wat programma's te bekijken. Ik maakte me zorgen, want ik had dit meisje nog geen training zien doen. Ik wist niet wat ze ervan zou vinden dat de directeuren toekeken. Maar ze sprak met veel zelfvertrouwen. Het leuke was dat deze sessie ging over werknemersrechten en daar zitten wel wat juridische aspecten aan, dus het is een van de lastigere trainingen om te geven. Ze was heel zelfverzekerd, ze wist precies hoe ze de arbeiders moest boeien. Ik zag haar echt veranderen. En dat allemaal na één project waaraan zij zelf meegedaan heeft.'

Raar maar waar: tijdens deze reis naar Londen bezocht Ann voor het eerst een Primarkwinkel. Wat vond ze ervan? 'Ik zou willen dat de vrouwen die in de fabrieken werken konden zien hoe blij mensen worden van winkelen bij Primark. Normaal zie ik alleen de mensen achter de producten en ik wilde de klanten zo graag laten zien wie hun kleding in elkaar zet!'

Een laatste vraag aan Ann: wat zorgt ervoor dat je enthousiast blijft over je werk? Zonder aarzeling antwoordt ze: 'Verandering!' Je ziet de lach op het gezicht van de arbeiders, je ziet hoe graag ze willen laten zien wat ze gedaan hebben. Elke keer dat ik een obstakel tegenkom tijdens het werk en ik weet niet wat ik moet doen, denk ik aan hoe mijn werk mensen kracht geeft, hoe de werknemers van leveranciers kennis opdoen. Dat sterkt me.'

alt=
Jayne Bibby
Moderedacteur
03/02/2020
Vorige publicatie Volgende post